Reykjavik-Rotterdam

Núna þegar prófatörnin er að byrja hef ég ekki haft mikinn tíma til að horfa á myndir en á móti kemur þarf ég að reyna rífa upp bloggstigin mín hérna á síðustu metrunum. Þess vegna ætla ég að koma með eina síðbúna Reykjavík rotterdam færslu.

Reykjavík-Rotterdam er leikstýrð af Óskari Jónassyni og með aðalhlutverk fer Baltasar Kormákur. Einnig koma fram helstu elítu leikarar Íslands og þeir eru til að mynda Ingvar E. Sigurðsson, Þröstur Leó, Ólafur Darri úr Vesturport og einnig Jörundur Ragnarsson sem er kannski nýliðinn í hópnum en hann er ekkert síður þekktur eftir að Næturvaktin og síðar Dagvaktin voru sýnd í sjónvarpinu.
Það er því greinilegt að leikarahópurinn er ekkert annars flokks. Mennirnir sem komu að gerð myndarinnar eru heldur ekkert síðri og á ég þá við Sigurð Kjartansson og Arnald Indriðason ásamt leikstjóranum Óskari Jónassyni sem skrifuðu handritið að myndinni. Ég veit ekki hvort Sigurður Kjartansson hafi verið titlaður sem handritshöfundur en eftir heimsókn Óskars í tímann er nokkuð ljóst að hann hefur komið að sögunni á einhvern hátt. Hann og Óskar eru góðir vinir og unnu saman að þáttunum Svartir Englar sem sýndir voru á rúv í haust.

Myndin fjallar um smáglæpamanninn Kristófer, leikinn af Baltasi, sem vann áður á flutningaskipi og stundaði smygl. Hann smyglar samt bara landa en ekki fíkniefnum þannig að maður hefur samúð með honum. Kristófer var svo tekinn eitt sinn og sat inni fyrir að kjafta ekki frá vini sínum Steingrími. Steingrímur er leikinn af Ingvari E. Sigurðssyni og er verktaki sem gengur mjög vel og er andstæða Kristó sem er algjör lúser. Steingrímur er hins vegar ekki allur þar sem hann er séður og hann girnist gömlu kærustuna sína aftur sem er núna með Kristó. Í byrjun myndarinnar er Kristó orðinn “legit” en neyðist fljótt til að fara á túr aftur.

Reykjavík rotterdam er besta íslenska mynd sem ég hef nokkurn tíma séð. Myndin gengur hreinlega bara frábærlega upp og er mjög vel gerð. Fyrir það fyrsta þá er myndin raunveruleg. Maður þekkir karakteranna alla úr daglegu lífi og fyrir utan það að myndin virkar öll mjög eðlileg á skjánum (sem íslenskar myndir gera oftast ekki!) þá er hún fullkomlega cast-uð. Baltasar kormákur lítur nefninlega alveg út eins og maður hefði ýmindað sér Kristófer út frá handritinu einu! Sama gildir um hina. Mér finnst oft svona vissar típur í raunveruleikanum líta eins út.

Ég bloggaði hérna fyrir stuttu um Quantum of Solace og mér fannst sú mynd ekkert spennandi vegna þess að ég var ekkert að lifa mig inn í söguþráð myndarinnar. Reykjavík rotterdam er algjör andstæða við hana. Hún var nefnilega mjög spennandi vegna þess einmitt að hún var raunveruleg, og hún gerist í okkar veruleika – Íslandi.
Það eru alltaf að koma út einhverjar spennumyndir sem eru svo ýktar að þær verða þar af leiðandi ekkert spennandi og menn vilja oft setja samanmerki milli fjölda sprenginga/drápa og spennu. Mér dettur helst í hug svona 90´s Schwarzenegger myndir eins og Eraeser, sem eru svo gjörsamlega ýktar að þær eru ekkert spennandi. Það er samt vissulega gaman að horfa á þær þrátt fyrir það.

Það besta við reykjavik-rotterdam var samt hversu vel hún er skrifuð. Óskar Jónasson fékk Arnald Indriðason til liðs við sig til að skrifa handritið og greinilegt er að þarna er skothelt samstarf á ferð. Margar af bestu bíómyndum kvikmyndasögunnar hafa verið gerðir eftir bókum og oft virðist sem að leikstjórinn og kvikmyndagerðafólk séu betur til þess gerð að segja söguna en ekki að búa hana til. Í myndinni var fenginn sérfræðingur í spennubókum til að skrifa magnaða sögu og svo annar sérfræðingur í kvikmyndum til að kvikmynda söguna. Minnir pínu á iðnbyltinguna.

Óskar Jónsson kom í tíma til okkar til að segja frá myndinni eftir að allir höfðu séð hana. Óskar var nákvæmlega eins og maður hafði ýmindað sér hann, svalur og afslappaður. Það kom mér á óvart þegar hann sagði okkur að hann hefði ekkert verið inn í fjármögnun myndarinnar. Hann hefði semsagt bara séð um kvikmyndina sjálfa. Vissulega er það strangt til tekið hlutverk framleiðandans að sjá um peningamálin en ég hélt að leikstjórinn hefði allt sem kæmi myndinni við á hreinu, einfaldlega vegna þess að það væri eðli leikstjórans sem stjórnandi.

Mér fannst það líka mjög fyndið þegar hann sagði okkur frá því að á Íslandi væru bara tveir áhættuleikarar og þegar einn þeirra hafði neitað að vinna fyrir þá upphæð sem þeir buðu honum þá hefðu þeir heldur ekki getað fengið hinn vegna þess að fyrri áhættuleikarann hefði talað við þann seinni vegna þess að þeir væru að undirbjóða markaðnum (2 menn).

Öllu á botninn er reykjavík rotterdam frábær bíómynd og besta íslenska mynd sem hefur verið gerð. Ég öðlaðist líka nýja virðingu fyrir íslenskri kvikmyndagerð eftir að hafa séð hana og það er greinilegt að það er hægt að búa til frábærar íslenskar bíómyndir.