Queen Raquela

Ég er búinn að vera að fresta því að skrifa um Queen Raquela. Blogg-efniviðurinn er hins vegar á þrotum og auk þess skulda ég eina færslu um myndina.

Queen Raquela fjallar um filippeyska kynskiptingin Raquela sem vinnur við vændi í borginni Cebu. Raquella er óánægð með lífið og henni finnst hún eiga meira skilið. Hana dreymir, eins og öðrum filipeyskum kynskiptum, um að hitta vestrænan mann en einnig um að fara til Parísar. Til þess að láta draum sinn verða að veruleika byrjar Raquela að vinna í webcam klámi og kynnist Michael sem rekur klámsíðuna sem hún vinnur hjá. Raquela kynnist Michael persónulega og þau eiga í einhvers konar sambandi í gegnum síma og netið. Raquela kynnist svo öðrum transgender í gegnum facebook og það er Valerie Grand sem er íslensk. Löng saga stutt: Raquela fer til Parísar með Michael og kemst að því að hann er algjör auli og myndin endar á því að hún er kominn aftur til Cebu.

Það var margt í myndinni sem ég var ekki sáttur við. Í fyrsta lagi fannst mér aðalpersónan í myndinni bara hafa enga burði til að aðalpersóna í bíómynd. Hún hafði nefninlega enga sögu að segja eða reynslu. Hún vakti líka enga samúð með áhorfandanum og hún fór eiginlega bara í taugarnar á mér vegna þess hve mótsagnakennd hún var. Til dæmis þá talaði hún um betra líf en samt var hún að selja sig út á götu (af neyð – það er skiljanlegt) en gerði það hins vegar óvarið (!!) og ofan á það neytti hún fíkniefna. Í rauninni var hún bara ekkert sérstök nema fyrir það að vera með tippi.

Á meðan ég var að horfa á myndina hugsaði ég með mér að formattið á myndinni væri nú samt svolítið töff. Þ.e. gervi-heimildamyndaformattið. Mér fannst það ágæt tilbreyting að karakterarnir skyldu tala beint við áhorfandann til að láta í ljós hugsanir sínar og líðan í staðinn fyrir að það skyldi látið í ljós í samskiptum við aðra karaktera. Hins vegar þótti mér þetta vera verri og verri hugmynd því meira sem ég hugsaði út í það því hún er eiginlega bara ruglandi. Ef að viðfangsefnið yrði nógu áhugavert og áhugavekjandi til þess að það myndi sitja í manni þá myndi maður bara týnast í hugsununum um hvað hefði verið raunverulegt og hvað var bara plat.

Þótt að mér hafi ekki þótt myndin góð þá er það samt þannig að maður er í kvikmyndagerðaáfanga og maður ætti að draga dóm af því sem tekið er fyrir. Þegar maður er að læra hluti er talað um “the do´s and donts”. Við erum búin að sjá geðveikar myndir í vetur og það er alveg jafn nauðsynlegt að horfa á slæmar myndir og læra af þeim – the dont´s. Sem dæmi um það man ég eftir því að hafa hugsað með mér þegar ég sá Ketil á Reykjavik Shorts n´ docs að maður ætti aldrei að teygja lopann. Sú mynd hafi nefninlega allt potential til að vera mjög góð mynd en hún var bara allt of löng og varð þess vegna langdregin.

Eitt annað sem fór í taugarnar á mér í myndina var að mér fannst engin skýr niðurstaða fást í endann á myndinni. Myndin endaði þannig að hún bara allt í einu komin til Cebu aftur og mér fannst hún ekki hafa tekið neinum breytingum. Myndin er hálfgerð road movie og forsenda þeirra er að það gerist eitthvað á “á veginum” sem breytir persónuni og hún þroskast. Eitt gott dæmi um mynd sem endaði á skýrri niðurstöðu er The Cats of Mirikatani sem við horfðum á fyrr í vetur. Í henni snýst líf Jimmy Mirikatani 180 gráður og hann fer frá því að búa á götunni í byrjun myndarinnar í að vera kominn með sitt eigið heimili og kominn í samband við fjölskyldu sína aftur. Þegar maður heldur að myndin sé búin horfir Jimmy svo í augu við fortíð sína og heimsækir fangabúðirnar sem hann dvaldi í fyrir 50 árum síðan. Það var skýr niðurstaða!

Olafur de fleur, leikstjóri myndarinnar kom svo í tíma til okkar. Ég var veikur þegar hann kom en Jói og Steinar sögðu mér að það hefði breytt skoðun þeirra á myndinni. Ég skýli mér á þeim forsendum að ég skrifi frá sjónarhorni hins almenna bíógests sem hefur ekki fengið útskýringar frá leikstjóra myndarinnar. Mig dauðlangar samt til að vita hvað hann sagði.

Reykjavik-Rotterdam

Núna þegar prófatörnin er að byrja hef ég ekki haft mikinn tíma til að horfa á myndir en á móti kemur þarf ég að reyna rífa upp bloggstigin mín hérna á síðustu metrunum. Þess vegna ætla ég að koma með eina síðbúna Reykjavík rotterdam færslu.

Reykjavík-Rotterdam er leikstýrð af Óskari Jónassyni og með aðalhlutverk fer Baltasar Kormákur. Einnig koma fram helstu elítu leikarar Íslands og þeir eru til að mynda Ingvar E. Sigurðsson, Þröstur Leó, Ólafur Darri úr Vesturport og einnig Jörundur Ragnarsson sem er kannski nýliðinn í hópnum en hann er ekkert síður þekktur eftir að Næturvaktin og síðar Dagvaktin voru sýnd í sjónvarpinu.
Það er því greinilegt að leikarahópurinn er ekkert annars flokks. Mennirnir sem komu að gerð myndarinnar eru heldur ekkert síðri og á ég þá við Sigurð Kjartansson og Arnald Indriðason ásamt leikstjóranum Óskari Jónassyni sem skrifuðu handritið að myndinni. Ég veit ekki hvort Sigurður Kjartansson hafi verið titlaður sem handritshöfundur en eftir heimsókn Óskars í tímann er nokkuð ljóst að hann hefur komið að sögunni á einhvern hátt. Hann og Óskar eru góðir vinir og unnu saman að þáttunum Svartir Englar sem sýndir voru á rúv í haust.

Myndin fjallar um smáglæpamanninn Kristófer, leikinn af Baltasi, sem vann áður á flutningaskipi og stundaði smygl. Hann smyglar samt bara landa en ekki fíkniefnum þannig að maður hefur samúð með honum. Kristófer var svo tekinn eitt sinn og sat inni fyrir að kjafta ekki frá vini sínum Steingrími. Steingrímur er leikinn af Ingvari E. Sigurðssyni og er verktaki sem gengur mjög vel og er andstæða Kristó sem er algjör lúser. Steingrímur er hins vegar ekki allur þar sem hann er séður og hann girnist gömlu kærustuna sína aftur sem er núna með Kristó. Í byrjun myndarinnar er Kristó orðinn “legit” en neyðist fljótt til að fara á túr aftur.

Reykjavík rotterdam er besta íslenska mynd sem ég hef nokkurn tíma séð. Myndin gengur hreinlega bara frábærlega upp og er mjög vel gerð. Fyrir það fyrsta þá er myndin raunveruleg. Maður þekkir karakteranna alla úr daglegu lífi og fyrir utan það að myndin virkar öll mjög eðlileg á skjánum (sem íslenskar myndir gera oftast ekki!) þá er hún fullkomlega cast-uð. Baltasar kormákur lítur nefninlega alveg út eins og maður hefði ýmindað sér Kristófer út frá handritinu einu! Sama gildir um hina. Mér finnst oft svona vissar típur í raunveruleikanum líta eins út.

Ég bloggaði hérna fyrir stuttu um Quantum of Solace og mér fannst sú mynd ekkert spennandi vegna þess að ég var ekkert að lifa mig inn í söguþráð myndarinnar. Reykjavík rotterdam er algjör andstæða við hana. Hún var nefnilega mjög spennandi vegna þess einmitt að hún var raunveruleg, og hún gerist í okkar veruleika – Íslandi.
Það eru alltaf að koma út einhverjar spennumyndir sem eru svo ýktar að þær verða þar af leiðandi ekkert spennandi og menn vilja oft setja samanmerki milli fjölda sprenginga/drápa og spennu. Mér dettur helst í hug svona 90´s Schwarzenegger myndir eins og Eraeser, sem eru svo gjörsamlega ýktar að þær eru ekkert spennandi. Það er samt vissulega gaman að horfa á þær þrátt fyrir það.

Það besta við reykjavik-rotterdam var samt hversu vel hún er skrifuð. Óskar Jónasson fékk Arnald Indriðason til liðs við sig til að skrifa handritið og greinilegt er að þarna er skothelt samstarf á ferð. Margar af bestu bíómyndum kvikmyndasögunnar hafa verið gerðir eftir bókum og oft virðist sem að leikstjórinn og kvikmyndagerðafólk séu betur til þess gerð að segja söguna en ekki að búa hana til. Í myndinni var fenginn sérfræðingur í spennubókum til að skrifa magnaða sögu og svo annar sérfræðingur í kvikmyndum til að kvikmynda söguna. Minnir pínu á iðnbyltinguna.

Óskar Jónsson kom í tíma til okkar til að segja frá myndinni eftir að allir höfðu séð hana. Óskar var nákvæmlega eins og maður hafði ýmindað sér hann, svalur og afslappaður. Það kom mér á óvart þegar hann sagði okkur að hann hefði ekkert verið inn í fjármögnun myndarinnar. Hann hefði semsagt bara séð um kvikmyndina sjálfa. Vissulega er það strangt til tekið hlutverk framleiðandans að sjá um peningamálin en ég hélt að leikstjórinn hefði allt sem kæmi myndinni við á hreinu, einfaldlega vegna þess að það væri eðli leikstjórans sem stjórnandi.

Mér fannst það líka mjög fyndið þegar hann sagði okkur frá því að á Íslandi væru bara tveir áhættuleikarar og þegar einn þeirra hafði neitað að vinna fyrir þá upphæð sem þeir buðu honum þá hefðu þeir heldur ekki getað fengið hinn vegna þess að fyrri áhættuleikarann hefði talað við þann seinni vegna þess að þeir væru að undirbjóða markaðnum (2 menn).

Öllu á botninn er reykjavík rotterdam frábær bíómynd og besta íslenska mynd sem hefur verið gerð. Ég öðlaðist líka nýja virðingu fyrir íslenskri kvikmyndagerð eftir að hafa séð hana og það er greinilegt að það er hægt að búa til frábærar íslenskar bíómyndir.

My Neighbour Totoro

My Neighbour Totoro fjallar um föður og tvær dætur hans, 5 og 8 ára, sem flytja í japanska sveit til að vera nær mömmu þeirra sem liggur veik á sjúkrahúsi. Myndin snýst aðallega um yngri dótturina sem kynnist fljótt skógartrölli sem heitir Totoro. Það gerist svo voðalega lítið í myndinni sem er frásögufærandi og til að gera langa sögu örstutta þá bjargar Totoro deginum.

Myndin er leikstýrð af Hayao Miyazaki og menn vilja meina að myndin sé lauslega byggð á æsku hans en hann sjálfur átti veika móður og var í sífellu að flytja á milli sveita. Myndin gerist einnig um árið 1956 sem er einmitt sá tími þegar Miyazaki hefur verið á svipuðum aldri og Satsuki og Mei sem eru stelpurnar sem myndin fjallar um.

Miyazaki er einn af stofnendum Studio Ghibli sem hefur gefið frá sér allar frægustu anime myndir síðustu ára a.m.k. á vesturlöndum. Þessar myndir eru einnig allar leikstýrðar af miyazaki. Þessar myndir eru til að mynda Princess Monoke, Spirited Away, Howl´s moving castle. Ég sjálfur hef bara séð mestu mainstream anime myndirnar og þær eru allar myndirnar sem ég taldi upp eftir Miyazaki hérna fyrir framan að viðbættum Akira og Ghost in the shell. Gleymdi líka einni góðri, Steamboy.


Eins og áður kom fram þá gerist ekkert voðalega mikið í myndinni. Sagan er mjög hæg en það er líklega vegna þess myndin er barnamynd og vegna þess hve lítið gerist í rauninni í myndinni þá geta mjög ungir krakkir fylgst með sögunni. Þótt að lítið hafi gerst í myndinni þá leiddist mér nú ekkert sérstaklega en þegar aftur er litið þá held ég hefði nú bara látið duga að horfa á þetta atriði hérna á fyrir neðan sem er aðalatriðið í myndinni. Atriðið er alveg heilar 5 min en ef einhver nennir að horfa á það, takið eftir tónlistinni. Mér finnst hún passa fullkomlega við myndefnið.

My Neighbour Totoro er vissulega teiknuð í svona típískum anime stíl en ég á samt mjög erfitt með að kalla hana anime mynd. Ætla að skjóta því hérna inn að ég fór að smá wiki-flipp og komst að því að manga er semsagt teiknimyndablöðin og anime eru teiknimyndirnar.
Ég er ekki beint sérfróður um anime en mér finnst anime myndir skiptast í aðalatriðum í tvo flokka. Annars vegar teiknað action sem er ofbeldisfullt, blóðugt og oft (en ekkert endilega) með sci-fi brag. Þetta eru myndir svona eins og Akira. Hins vegar þá eru líka ævintýramyndir sem gerast í e-m brengluðum veruleika og er með miklu mythology og folklore ívafi og með þessu meina ég að það er alltaf skógarguðir eða einhvers konar djöflar sem eiga samt meira skylt með hindu eða öðru austrænum trúarbrögðum heldur en djöflum í kristni. Þarna er ég að tala um howl´s moving castle og steamboy. Princess Mononke myndi vera einhvers staðar þarna á milli. Totoro myndi hugsanlega flokkast með “ævintýra myndunum” en mér finnst bara ekki nógu flippuð til að vera anime. Allt þetta óvenjulega í myndinni eins og skógartröllin er ekkert meira óvenjulegt heldur en gengur og gerist í vestrænum barnamyndum. Nota bene, þessi pæling mín um anime myndir er byggð á þeim fáu myndum sem ég sjálfur hef séð þannig ég myndi kannski bara kalla þetta mína upplifun á anime myndum.

Eftir að ég sá myndina fór ég á wiki-flipp og komst að því að myndin var sýnd saman í bíó með annarri teiknimynd sem heitir Grave of the Fireflies. Við nánari athugun sá ég að þarna var eflaust mjög merkileg mynd á ferðinni og roger ebert vildi líkja henni við Schindler´s List. Sú mynd fjallar um unglingsstrák og 5 ára bróður hans sem flýja borgina sem þeir búa í vegna loftárása bandaríkjamanna í seinni heimsstyrjöldinni.
Ég horfði á nokkur atriði úr henni á youtube og öll kommentin við videoin voru á þennan veg .. “ég hef aldrei grátið jafn mikið yfir neinni mynd áður..”. Myndin er semsagt virkilega sorgleg og það hefur örugglega ekkert passað sérlega vel að sýna hana með jafn “léttri” mynd og Totoro. Ég las svo seinna að það var einmitt talin aðalástæðan fyrir því afhverju totoro floppaði svona í bíó. Það sem bjargaði myndinni og í rauninni Studio Ghibli sem var þá að koma sér fyrir, var sala á varningi í kringum myndina. Totoro bangsar og leikföng urðu algjört hitt og það er einmitt talið vera ástæðan fyrir því My neighbour totoro varð svo algjör cult mynda hit seinna meir.

Öllu á botninn hvolft þá er þetta fínasta mynd. Kannski fyrir aðeins of mikil barnamynd fyrir minn smekk en varðandi anime myndir þá finnst mér sumar þeirra eins og Howl´s moving castle bara miklu betri en flestar disney myndir.

Hérna í lokin verð ég samt að skjóta inn að ég var alls ekki sáttur með hvernig farið var með plottið í myndinni. Myndin hafði nefninlega upphaf sem breyttist svo í miðju myndarinnar en svo drollaði hún bara áfram þangað til að mjög aumt ris var í plottinu og svo endaði hún. Ég vil meina að ris myndarinnar og endir hafi bara verið eins og einhver redding hjá handritshöfundunum. Það er til eitthvað orð yfir þetta, þ.e. “reddingu endi” en ég virðist ekki geta fundið það. Það var kannski bara deus ex machina.

My winnipeg

My winnipeg var sýnd á riff 2008 og er leikstýrð af Guy Maddin.

My Winnipeg er mjög óvenjuleg bíómynd. Í byrjuninni á myndinni segir guy maddin við áhorfandann að hann ætli að reyna að komast burt frá Winnipeg og hann þurfi að gera það með því að kvikmynda sig í burtu. Myndin er semsagt hálfgerð heimildarmynd en í rauninni er voðalega erfitt eða ef til vill ekki hægt að flokka myndina. Þegar ég les þetta yfir aftur fatta ég að þetta er náttúrulega ekki rétt, myndin er bara experimental/indie.

Til þess að hjálpa sér við að “komast burt” frá Winnipeg ræður Maddin svo leikara og leigir gamla húsið sem hann bjó í. Hann lætur svo leikaranna sviðsetja valin brot úr barnæsku hans. Ég veit samt ekki alveg hvort að þessi brot hafi raunverulega átt sér stað.

Á milli þess sem leikna fjölskylda hans leikur brot úr barnæsku hans fær myndin pínu heimildamynda-blæ þar sem hann segir frá sögu og lífi í Winnipeg. Stundum gerir hann það á mjög ljóðrænan hátt og manni líður eins og maður sé að horfa á kvikmyndað ljóð. Svo eru líka skorpur í myndinni þar sem hann þylur upp bara beinar staðreyndir. Eins og ég sagði þá talar hann þá um daglegt líf í winnipeg en einnig skýtur hann inn skoðunum sínum á skipulagsmálum og talar um þegar nýr hokkívöllur var byggður og sá gamli rifinn. Winnipeg var endastöð íslensku vesturfaranna áður en þeir héldu til Nýja-Íslands og í sambandi við hokkívöllinn fer hann að þylja upp gamlar hokkíhetjur og einn þeirra heitir einmitt Buster Thorsteinsson.

Það er mjög sérstakur stíll yfir myndinni. Guy Maddin er sögumaðurinn og hann talar í gegnum myndina yfir mjög skrítnu myndefni. Myndin er svört hvít og skiptist á einhverju sem hann hafði tekið og líka gömlum klippum frá winnipeg. Það eru svo engin umhverfishljóð fyrir utan eitthvað sem hefur verið tekið upp í studioi. Það er erfitt að lýas þessu en við sáum í tíma stutta heimildarmynd sem Guy Maddin gerði um fólkið sem sá um búa til umhverfishljóðin í studioi fyrir myndina. Öðru hverju birtast svo stik orð á skjáinn sem leggja áherslu á það sem maddin var að segja eða lýsa e-u öðru. Myndefnið er þannig mjög draumkennt sem er það sem Maddin hefur einmitt verið að reyna að gera. Það er erfitt að ýminda sér þetta þannig að ég ætla að láta fylgja stutt video til þess að hægt sé að átta sig á þessu.

Ég fann engar klippur úr myndinni sjálfri en maður fær góða hugmynd um hvað ég átti við hérna fyrir ofan frá trailerinum.

Blade Runner

Blade runner gerist í framtíðinni árið 2019. Forsaga myndarinnar er að maðurinn hefur stofnað nýlendur í geimnum en til þess að byggja þær og gera alla erfiðu og hættulegu vinnuna voru búnir til einhvers konar klónar eða gena manipuleraðir menn sem eru kallaðir replicants. Replikantarnir áttu svo að hafa gert uppreisn og eru þá bannaðir á jörðinni.
Til að framfylgja banninnu á repliköntum eru Blade Runner units. Það eru e-s konar löggur sem að elta uppi og drepa replikantana.

Myndin fjallar um Rick Deckard sem er blade runner og í byrjun myndarinnar er hann fengin til að ráða af dögunum fjóra nexus-6 replikanta sem eiga að vera þeir verstu til þessa. Myndin fjallar svo í aðalatriðum um það hvernig Deckard nær þessum repliköntum og blandast svo inn í það ástarsamband hans og konu sem er replikant en veit ekki sjálf af því.

Myndin gerist í Los Angeles framtíðarinnar sem er orðin ansi þéttbyggð og samanstendur borgin af risavöxnum skýjakljúfrum og á milli þeirra fljúga bílar. Svo virðist líka sem að olía hafi fundist í miðri borginni eins og sést í byrjunaratriðinu þar sem að á sumum skýjukljúfrunum eru olíuturnar og eldtungur teygja sig upp frá þeim. Á jörðinni er götumarkaðs stemmning og mjög þröngt en ofar í skýjakljúfrunum býr ríka fólkið - eins og í metropolis. Umhverfið minnir á neo-tokyo og ég horfði á hana með það í huga að manga myndir eins og Akira hefðu verið undir áhrifum hennar hvað umhverfið varðar. Hins vegar þá sá ég seinna að mangabókin sem Akira er byggð á kemur út árið 1980 en BR 1982.

Myndin sýnir mjög dystópiska framtíð og það er þunglyndur blær yfir öllu. Reckard bregður aldrei bros á vör, það er alltaf nótt og ég held að það hafi ekki hætt að rigna yfir alla myndina!


Hérna er klippa af youtube úr myndinni. Mér finnst eins og þetta atriðið sé eins og úr leikinni manga mynd.

The Birds

Ég sá enn eina hitchcock myndina um daginn. Það var myndin The Birds með Tippi Hedrun í aðalhlutverki.

Myndin byrjar á því að Melanie Daniels hittir Mitch Brenner í dýrabúð. Brenner reynir við Melanie og hverfur svo. Vegna þess að Melanie er rík socialite og hefur ekkert betra að gera en að slæpast um, eltir hún Brenner í lítið sjávarþorp í Kaliforníu fyrir utan San Fransisco þar sem Brenner býr. Það líður ekki á löngu þangað til fuglarnir þar fara að hegða sér skringilega og fer það stigvaxandi þar til Melanie og Brenner eru búin að byrgja sig inn í húsi Brenners.

Myndir er frá árinu 1963 og þess vegna mjög forvitnilegt hvernig þeir fengu fuglana til að ráðast á fólk án CGI. Ég hafði heyrt Hitchcock tala um að þeir hefðu notað 3000 þjálfaða fugla í myndinni í viðtali í Dick Cavet show sem fylgdi með á disknum sem við fengum til að gera fyrirlesturinn. Ég varð þessvegna fyrir svolitlum vonbrigðum þegar ég sá að fuglaárasirnar voru gerðar með því að taka upp fuglana fljúgandi fyrir framan blue-screen og því svo skellt inn í myndina samanblandað við svo einhverja brúðu-fugla og/eða ekta þjálfaða. Með það í huga að myndin er 45 ára gömul þá held ég nú samt að þetta sé nokkuð gott.

Ég fann ekkert video á youtube sem þetta sést vel fyrir utan eitt þar sem einhver er búinn að mixa tónlist úr star wars ofan í myndina. Ennþá verra er að það var ekki hægt að embedda videoinu og tilraun mín til að haxxa þetta misheppnaðist þannig að linkurinn verður að duga. http://www.youtube.com/watch?v=4RKOLFxxq5E. Atriðið sem ég var með í huga byrjar um 2.40 inn í klippuna.
Í myndinni er engin tónlist og fuglaskrækirnir eru látnir duga. Í atriðunum þegar fuglarnir gerðu áras virkaði þetta mjög vel og stemmningin hefði beinlínis verið verri ef það hefði verið tónlist undir. Hins vegar þá sárvantaði tónlist annars staðar eins og í þessu atriðið hér:
Það eru eflaust skiptar skoðanir um þetta en mín skoðun er sú að atriðið hefði verið áhrifaríkara með hljóði.

Myndin endar á því að brenner og frk daniels keyra frá sjávarþorpinu umkringd fuglum. Einnig hafði það komið fram í útvarpinu að fuglaárasir hefðu átt sér stað annars í bandaríkjunum. Þannig endar myndin eiginlega bara ekki neitt heldur er það hlutverk áhorfandans að ákveða hvað gerist, eða þá að endirinn hefur haft þann tilgang að búa til svona óvissu stemmningu og fá áhorfandann til að pæla í myndinni. Ég fílaði allaveganna þetta enda-leysi og fannst hún passa heimsendastemmningunni í myndinni. Einmitt þegar ég skrifa þetta man ég eftir endinum á The Thing sem endar einmitt alls ekki. Það var líka heimsenda theme í henni og ég býst við því að endirinn hafi verið undir áhrifum Birds.

Ég fann á youtube "The birds á 1 min og 40 sek" fyrir þá sem að langar að sjá hana en leggja það ekki a sig

Quantum of solace

Ég skellti mér á nýju bond myndina, Quantum of Solace um daginn. Quantum er önnur myndin þar sem Daniel Craig leikur bond.

Í síðustu bond mynd, Casino Royal, blés Daniel Craig nýju lífi í bondmyndaseríuna og sú mynd tók algjörlega nýja stefnu frá síðustu myndum. Síðustu myndir og þá sérstaklega sú seinasta Die Another day höfðu verið hálfkjánalegar. Til að mynda þá man ég eftir því að í Die Another Day hafi aðalvondigæjinn verið í sérstökum búningi eða brynju sem hann gat stjórnað gervihnettilaser með og ef minnið er ekki alveg að fara með mig þá gat hann skotið rafmagni frá sér. Myndin var semsagt algjörlega út í hött og það er eins og framleiðendurnir hafi tekið þá stefnu að gera James Bond að "12ára" mynd, s.s. mynd sem að höfðar til 12 ára og alls ekki eldri. Þessi hnignun minnir pínu á batman-seríuna. Batman myndirnar höfðu einmitt tekið sömu stefnu allt þangað til batman begins og dark knight komu út.

Með Casino Royal var semsagt tekin ný stefna. Bond varð raunverulegri og plottið líka. Gæði myndarinnar og plottsins er þó augljósasta breytingin. Fólkið sem gerði Casino Royal virðist hafa haft metnað fyrir að gera góða bíómynd en ekki bara moneymaker. Myndin var einnig ofbeldisfullari eða ofbeldið var þá allaveganna raunverulegra. Þessi stefnubreyting féll vel í kramið hjá bond aðdáendum enda eru þeir á öllum aldri en ekki 8-12 ára sem er sá aldurshópar sem síðustu myndir virðast hafa verið sérsniðnar að.



Quantum of Solace er hins vegar ekki augljóst framhald af þessari nýju stefnu sem Casino Royal tók. Hún er samt sem áður ekkert í líkingu við Die another day eða fyrri Pierce Brosnan myndir heldur er hún einhvers staðar þar á milli. Bond er ennþá á sömu bylgjulengd og áður en gæði myndarinnar og plottsins er bara ekki það sama!
Eitt af því sem að fór mjög í taugarnar á mér með QOS var að myndin var eitt samfellt spennuatriði. Það er eins og leikstjórinn hafi reynt að hafa lágmarks dialog eða hreinlega bara atriði þar sem - enginn var að elta neinn - til að koma plottinu á framfæri. Oft í myndinni var ég allaveganna ekkert sérstaklega inn í plottinu og þá voru mörg spennuatriðina bara þýðingarlaus fyrir mér og þannig ekkert spennandi.

Öllu á botninn hvolft þá var Quantum of solace vonbrigði en hún var samt ekkert lélegri en margar aðrar bond myndir. Hreinlega held ég að myndin sér bara léleg í samanburði við fyrirrennara hennar en tekin úr því samhengi sé hún bara allt í lagi. Það er nefninlega mjög sjaldgæft að framhöld séu betri, hvað þá margfalt betri eins og dark knight.

Triumph Des Willens

Aldrei á ævinni hef ég séð jafn marga rembast jafn mikið við að horfa á eina bíómynd og á föstudaginn. Nasista áróðursmyndin Triumph des Willens eða Sigur viljans var sýnd eftir að hafa unnið netkosninguna með einu atkvæði.

Myndin snýst um fund nasistaflokksins í Nuremberg 1934 og byrjar á innkomu Hitlers á fundinn með flugvél þar sem hann flýgur inn rétt eins og guð.
Næst tekur við tveggja klukkustunda marsering nasista um Nuremberg haldandi á skóflum í stað rifla og inn á milli sjást brot úr ræðum Hitlers og annarra leiðtoga nasistaflokksins.

Eins og ég gaf til kynna þá var myndin drepleiðinleg og umhorfs var í stofunni eins og gasklefa útrýmingabúða nasista. Það breytir því þó ekki að myndin var áhugaverð. Triump des Willens er epísk áróðursmynd gerð af 172 manna crewi, þar af 36 tökumönnum með 30 myndavélar og endalaus budget. Tökur á myndinni stóðu yfir fjögurra daga fund nasista í Nuremberg og afraksturinn var 61 klukkutími af myndefni sem var svo klippt í tæpar 2 klst. Til gamans má geta þá svaf Riefesthal í klippiherberginu, stútfullu af filmum til að geta klárað að klippa myndina á réttum tíma.

Það var alls ekkert auðvelt að horfa á Triumph des Willens en samt sem áður er ég nokkuð ánægður með að hafa gert það. Myndin er merkileg í kvikmyndasögulegu samhengi og gefur ótrúlega innsýn í þriðja ríkið.

North by Northwest

Næsta hitchcock mynd sem varð fyrir valinu var North by Northwest. North By Northwest kom út árið 1959 og fjallar um auglýsinga-bissness spaðann Roger Thornhill sem sogast algjörlega óviljandi inn í atburðarás sem líkist helst James Bond mynd.

Myndin fjallar um Roger Thornhill sem er rænt af tveimur henchmen í upphafi myndarinnar sem halda að hann sé njósnari og þá fer af stað atburðarás sem endar með því að hann er grunaður um morð á diplómata Sameinuðu þjóðanna. Thornhill flýr þá frá New York til Chicago og endar myndin í bardaga upp á Mount Rushmore. Í trailernum fyrir myndina kemur Hitchcock persónulega fram og talar um myndina sem ferðalagi með Alfred Hitchcock travel inc. og lýsir myndinni í gríni sem ferðalagi frá áhyggjum, sitjandi í bíósæti. Tjekkið á trailernum hérna fyrir neðan.

Nú er þetta önnur 50´s mynd sem ég horfi á í röð og ég veitti því sérstaka athygli að í báðum myndunum er mennirnir gamlir og konurnar mjög ungar. Í Vertigo var James Stewart 51 árs og ástkona hans 26 ára. Í North by Northwest var Cary Grant 54 ára og Eva Marie Sant 26 ára (í myndinni, 35 í alvörunni). Í Vertigo skipti aldur Stewart í rauninni engu máli en North by Northwest er action mynd og þessvegna fannst mér pínu furðulegt að hafa svona gamlan mann í henni sem átti samt ekki viljandi að vera gamall.
Þegar Hitchcock gerði Nort by Northwest vildi hann hverfa frá því sem hann hafði áður gert og gera létta og skemmtilega mynd sem væri laus við symbolisma sem einkenndi fyrri myndir hans. North by Northwest er þessvegna gjörólík Vertigo og minnti mig mjög mikið á Bond myndir. Í rauninni þá vantar ekkert upp á: í myndinni er bondgella, illmennið heitir Van Damn (halló!), og myndin er á sífellu flakki á milli flottra tökustaða rétt eins og í Bond mynd.

North by Northwest situr í 26. sæti á topp 250 myndir á imdb og er af mörgum talin gullmoli kvikmyndasögunnar. Myndin hafði hins vegar ekki svo mikil áhrif á mig. Myndin var góð, sérstaklega fyrri hluti myndarinnar, en ég myndi varla kalla hana meistaraverk. Hins vegar get ég vel ýmindað mér að hún hafi haft mikil áhrif þegar hún kom út. Í myndinni er nokkrar epískar senur eins og atriðið þegar skotið er a Cary Grant úr flugvél á akrinum og klímaxinn á Mount Rushmore. Þessi atriði hafa örugglega þótt miklu epískari árið 1959 og haft meiri áhrif á áhorfandann heldur en þau gera núna. Einfaldlega vegna þess að ég held að þetta hafi ekki verið gert áður. Ég þori ekki að fullyrða þetta en mér finnst þetta ansi líklegt.

Í sambandi við pælinguna mína um að myndi hefði verið nýjungagjörn þá las eg einmitt að North by Northwest hefði verið fyrsta bíómynd sem hefði verið gerð með titlum á hreyfingu. Án þess að pæla neitt sérstaklega í því að titlarnir væru á hreyfingu þá tók ég strax eftir því þegar titlarnir voru að rúlla að myndin væri miklu nútímalegri heldur en Vertigo. Hérna fyrir ofan er video af titlunum, þið getið borið þá saman við titlana við vertigo sem fylgdi síðasta bloggi. Í lokin á klippunni sést svo Hitchcock sjálfur í cameo-hlutverki.

Vertigo

Núna er ég búinn að horfa á fyrstu Hitchcock-myndina fyrir fyrirlesturinn í næstu viku. Vertigo varð fyrir valinu og ástæðan sú að hún er ein af frægari myndum hans og situr í 41. sæti á imdb topp 250 bestu myndum.

Vertigo fjallar um detective-inn John Ferguson sem hefur þurft að hætta störfum vegna þess að hann þjáist af lofthræðslu og svima. Ferguson getur ekki einu sinni staðið í stiga því þá finnur hann einmitt fyrir svimanum sem gerir hann hálf gagnslausann og neyðist hann til að segja af sér lögreglustörfunum. Nafnið á myndinni Vertigo þýðir líka einmitt svimi á ensku.
Í upphafi myndarinnar er Ferguson ráðinn sem einkaspæjari af gömlum kunningja og fær það verkefni að elta konu hans sem hann grunar að sé haldinn einhverjum geðsjúkdómi eða sé jafnvel andsetinn af konu sem dó fyrir 100 árum. Plottið minnti mig mjög á ensku smásögurnar í 3., 4., og 5. bekk!
Ég ætla ekkert að fara nánar út í plottið en plott myndarinnar flækist mjög og það var orðið ansi erfitt á köflum. Þetta er líklega svona mynd sem verður betri því oftar sem maður sér hana.

Vertigo kom út fyrir 50 árum og þótt hún hafi elst vel þá tók maður alveg eftir því að maður væri að horfa á mjög gamla mynd. Eitt af því sem böggaði mig svolítið var að samtöl voru oft tekin upp með mjög löngum víðskotum. Ok, ég meina að í samtölunum var mjög lítið af close-ups þannig að maður sá engin viðbrögð eða önnur svipbrigði og þá var líka enginn áhersla lögð á neinn sérstakann hlut af samtalinu. Kvikmyndatökulega var þannig enginn greinamunur gerður á “tómu snakki” og einhverju sem hefði getað skipt myndina öllu máli.
Annað sem ég tók eftir var tónlistin. Tónlistin er samin Bernand Herrman sem ber meðal annars ábyrgð á psycho fiðlu-plokkinu (eða hvað sem það var) og tónlistinni í Taxi Driver sem er einnig mjög eftirminnileg.
Tónlistin kemur manni ótrúlega vel í gírinn strax í fyrstu senunni og ég hef sjaldan verið jafn creeped-out af tónlist. Klippan hérna fyrir neðan er úr byrjuninni á myndinni, ég let hana fylgja með vegna tónlistarinnar, virkilega flott.

Mér fannst líka merkilegt hvað einfaldar brellur gátu haft mikil áhrif. Ég lét “draumasenu” í myndinni fylgja með hérna. Blandað saman við tónlistina virka þessar brellur ótrúlega vel. Þeir hafa eflaust framkallað filmuna á einhvern spes hátt til að fá litina svona skrítna en fljótandi hausinn (sjá klippu) hlýtur að vera gerður í höndunum með filmu og skærum (nokkuð viss, hvernig væri það öðruvísi gert án tölvu?)

Tjekkið á klippunni fyrir ofan. Fáranlegu litirnir í byrjun og blikkandi rauður gefa atriðinu ótrúlega ónáttúrulegan brag. Virkilega creepy, allaveganna þegar maður er sokkinn í myndina.

Öllu á botninn hvolft er Vertigo virkilega flott mynd og þrátt fyrir háan aldur (ég veit þér finnst hann er ekkert svo hár, siggi) þá segir hún mjög góða sögu og það er greinilegt að það er mikið lagt upp úr því að segja góða sögu með myndinni heldur en t.d. sumar nýjar myndir sem ganga út á cgi.

The Cats of Mirikatani

Í föstudagstímanum horfðum við á heimildarmyndina The Cats of Mirikatani sem kom virkilega á óvart.

The Cats of Mirikatani fjallar um gamlan japanskan listamann sem býr á götunni í New York og teiknar myndir af köttum.
Í byrjun myndarinnar hélt ég að það væri verið að upphefja eitthvert skringimenni eins og í Shorts n´Docs myndinni Ketill (sem var samt skemmtileg, en allt of löng). Myndin reyndist hins vegar vera ótrúlega hjartnæmin og falleg.

Myndin fjallar semsagt um götulistamanninn Jimmy sem kynnist Lindu Hattendorf. Linda er sú sem að býr til myndina og er hún nær oftast á bakvið myndavélina. Hún tekur samt þátt í myndinni sjálfri, hún kemur fyrir á skjánum en fyrst og fremst er hún að knýja fram breytingar í lífi Jimmy. Hún kemur sér í samband við ættingja Jimmys sem hann hafði fyrir löngu misst sambandið við og hefur samband við félagsmálayfirvöldin í New York og fær þau til að veita Jimmy hjálp sem hann kærir sig lítið um í fyrstu. Linda fær Jimmy líka til að segja frá fortíð sinni sem hann hefur aldrei sætt sig við og er myndin í rauninni nokkurs konar þroskasaga, þótt það hljómi kannski svolítið skringlega þegar maðurinn er áttræður.

Jimmy fæddist í Sacramento í Californiu en fluttist aftur til Japan þegar hann var barn og ólst upp í Hiroshima. Þegar hann var 18 ára gamall átti hann að ganga í herinn og sinna herskyldunni en hann gerir það ekki þar sem hann er listamaður, en ekki hermaður og flytur aftur til Bandaríkjanna.

Þegar hann býr í Bandaríkjunum ráðast Japanir á Pearl Harbor og í kjölfarið koma bandaríkjamenn upp risastórum fangabúðum fyrir Japani sem bjuggu þar. Jimmy var þá 25 ára gamall og var fangelsaður í Tule Lake búðunum. Tule Lake búðirnar voru stærstu fangabúðirnar og voru 18.800 japanir látnir dúsa þar. Jimmy lýsir því svo í myndinni að hann hafi horft upp á fólk deyja í kringum sig í þessum ömurlegu aðstæðum.

Við lok stríðsins er svo kjarnorkusprengju varpað á heimabæ Jimmys og Jimmy missir stóran hluta fjölskyldunnar sinnar í einni svipann. Jimmy Mirikatani býr því skiljanlega yfir mikilli reiði vegna þessa og hefur augljóslega ekki komist yfir það því hann teiknar myndir af fangabúðunum og Hiroshima í rústi, meira en 60 árum eftir að hafa losnað þaðan.

Í byrjun myndarinnar gerist svo 9/11 og í myndinni sjást fréttaklippur þar sem talað er um Racial Profiling á múslimum sem myndar algjöran contrast við fangabúðirnar við Thule Lake og færir efnið nær raunveruleikanum.
Það er þá sem að Linda tekur Jimmy inn á heimilið sitt og fer að kafa dýpra í fortíð hans.


The Cats of Mirikatani er virkilega hjartnæmin mynd og kynnir áhorfandann fyrir Jimmy á mjög einlægan hátt. Fyrir mér var myndin sérstök vegna þess hve persónuleg hún var og ég verð að viðurkenna að ég varð klökkur í myndinni en það hafa eflaust fleiri verið þannig.

RIFF - Tulpan

Ég ætlaði að skella mér á My Winnipeg og varð orðinn talsvert spenntur fyrir henni þegar eg kom í Regnbogann og sá blað í glugganum á miðasölunni sem stóð á UPPSELT Á WINNIPEG. Þá tók ég þessa skyndiákvörðun að fara á Tulpan án þess að vita mikið um hana.
Tulpan gerist i Khazakstan og fjallar um Asa sem er ungur maður og nýbúinn að klára herskylduna. Asa fer að búa hjá systur sinni og eiginmanni hennar sem er miklu eldri en hún. Þau búa í hálfgerðri eyðimörk í landbúnaðarsamfélagi þar sem fólk býr tjöldum og smalar geitum. Myndin fjallar um tilvistarkreppu Asa sem þarf nú að finna ser konu og sína eigin hjörð nema að eina stelpan í þessu samfélagi, Tulpan, vill ekkert með hann hafa og Ondas, eiginmaður systur hans, þolir hann ekki þokkabot sem gerir líf hans ennþá erfiðara.
Í myndinni eru skrautlegar aukapersónur eins og flutningagaurinn Boni. Boni keyrir um á handónýtum traktori sem er klæddur að innan með úrklippum úr klámblöðum og flytur vatn og aðrar nauðsynjar til tjaldanna. Boni dreymir um lífið í stórborginni á meðan Asa dreymir um að eiga sína eigin hjörð með Tulpan.

Mér fannst Tulpan fjalla meira um krummaskuðið sem þau bjuggu í heldur en tilvistarkreppu Asa. Myndin er næstum tveir klukkutímar og er frekar hæg. í myndinni er ekkert sérstaklega mikið um dialog og þessvegna kynnist maður persónunum bara frekar yfirborðslega. Hins vegar er mikið um skot af lömbum að fæðast og öðrum hlutum sem tengjast bara khasakstönsku sveitalífi. Myndin minnti mig á myndina Megatron á Short ´n Docs að því leyti að þær voru bara áhugaverðar fyrir þær sakir að þær gerast í framandi umhverfi en söguþráðurinn sjálfur er ekkert spes.
Ég hugsa að ef að plottið væri yfirfært i eitthvað týpískara umhverfi þá væri þetta ómerkilegasta mynd í heimi en ekki eitt af topp 3 bestu myndum RIFF skv morgunblaðinu.

Sveitabruðkaup

Núna eru liðnar um það bil tvær vikur síðan ég sá Sveitabrúðkaup og að leikstjóri myndarinnar, Valdís Óskarsdóttir kom í tíma til okkar og sagði frá gerð myndarinnar.

Sveitabrúðkaup er fyrsta mynda sem Valdís Óskarsdóttir leikstýrir en hún hefur unnið sem klippari í mörg ár og klippt myndir eins og Festen og Eternal sunshine.

Sveitabrúðkaup er íslensk gamanmynd sem fjallar um brúðkaup Ingu og Barða sem á að eiga sér stað í sveitakirkju. Vandamálið er hinsvegar að finna kirkjuna og sýður upp úr öðru hverju í gegnum myndina og átök eiga sér stað milli ólíkra karaktera.

Ekkert handrit var skrifað fyrir Sveitabrúðkaup heldur var aðeins búinn til nákvæmur söguþráður. Flest samtölin og minni háttar atburðir eru hreinn spuni leikaranna. Fyrir tökur myndarinnar fengu leikararnir það hlutverk að búa til karakterinn sinn auk þess sem hver og einn í myndinni fékk ákveðið leyndarmál sem aðrir leikarar vissu ekki af. Þetta gerði það svo að verkum að öll samtöl í myndinni eru mjög eðlileg og leikararnir gátu skotið inn bröndurum eins og þeir vildu.
Þetta fyrirkomulag með leyndarmálin og spunann var líka sérstaklega skemmtilegt eftir á þegar Valdís kom í tíma til okkar og sagði okkur frá þeim. Þá fór maður að pæla í myndinni og velta því fyrir sér hvaða leyndarmál persónunar höfðu eins og t.d. með Barða og hvalfjarðargönginn.

Öllu á botninn hvolft: Sveitabrúðkaup kom virkilega á óvart og var betri en ég átti nokkurn tímann von á. Það var sérstaklega skemmtilegt að fá Valdísi í tímann vegna þess hve óvenjuleg gerð myndarinnar var.

Bjolfskviða

Beowulf er gerð eftir Bjólfskviðu og leikstýrð af Robert Zemeckis. Robert Zemeckis er gamall hollywood spaði og gerði myndir á borð við Back to the Future og Forrest Gump. Zemeckis virðist hafa þróað með sér smekk fyrir teiknimyndum en Beowulf (2007) og síðustu verkefni hans, The Polar Express (2004) og A Christmas Carol (2009) eru einmitt teiknimyndir.


Beowulf er flottasta þríviddar teiknimynd sem ég hef séð, hún er svo flott að maður trúir varla að hægt sé að teikna eitthvað svo raunverulegt. Teiknimyndaformið hentar myndinni líka sérstaklega vel, ef að myndin hefði verið leikin hefðu sum lykilatriði í myndinni hreinlega ekki verið jafn vel heppnuð.

Beowulf skartar ýmsum frægum leikurum eins og Angelina Jolie, Anthony Hopkins og John Malkovich. Rödd Beowulfs sjálfs er Ray Winstone sem er örugglega frægastur fyrir að hafa leikið Mr. French í The Departed.

Það sem gerir Beowulf sérstaka er að hún var teiknuð með "Motion capture" tækni. Þá klæðast leikararnir göllum alsettum nemum og svo leika þeir fyrir framan myndavélina. Sjá meðfylgjandi mynd. Motion capture tæknin er nú ekkert nýtt af nálinni, hún hefur verið notuð við gerð tölvuleikja í mörg ár og líka í bíómyndum, sjá t.d. Gollum í LOTR. Hins vegar þá er þetta í fyrsta sinn sem ég hef séð þetta gert með heila bíómynd.