The Wrestler

Ég sá The Wrestler í gær. The Wrestler er leikstýrð af Darren Aronofsky sem gerði π og að ógleymdri epíkinni Requiem for a dream. Tæpum átta árum eftir að hafa séð hana er lokaatriðið í henni mér ennþá minnisstætt.

The Wrestler fjallar um útbrunninn fjöldabragðaglímukappa sem hjakkast ennþá í sama farinu og lifir í þeirri falstrú að hann geti gert comeback. Randy the Ram (sem er stage nafnið hans) lifir ömurlegur lífi. Hann býr ýmist í hjólhýsagarði eða aftan í sendibílnum sínum. Hann á enga fjölskyldu fyrir utan dóttur sem vill ekkert með hann hafa og sú manneskja sem stendur honum næst er líklega fatafella. Hann lifir semsagt mjög aumkunarverðu lífi en það aumkunarverðasta hlýtur þó að vera að hann heldur ennþá í drauminn og hefur lifibrauð sitt af því að glíma á litlum samkomum.

Randy the Ram er leikinn af Mickey Rourke og frammistaða hans í myndinni er ekkert minna en frábær. Mickey Rourke er fullkominn maður í hlutverkið. Fyrir utan það að líta nákvæmlega út eins og maður hefði ýmindað sér persónuna þá hefur Rourke persónulega reynslu af boxi sem hlýtur að vera það sem kemst næst því að vera fjöldabragðaglíma, nema þá kannski leiklist. Rourke átti nokkuð farsælan leiklistarferil á 9. áratugnum og þótt ótrúlegt sé þá skilst mér að maðurinn hafi verið hálfgert kyntákn!

Í upphafi 10. áratugarins fékk Rourke nóg af leiklistinni en hans eigin orð voru að hann hafði enga virðingu fyrir sjálfum sér sem leikara og að hann væri sjálfeyðandi (self-destructing). Þá tók hann box fyrir sér og átti nokkuð farsælan feril þótt hann átti ekki roð í þá bestu sökum aldurs. Eftir boxferilinn var andlitið hans svo sundurbarið að hann þurfti á lýtaaðgerðum að halda til að endurmóta andlitið hans. Aðgerðirnar sem hann gekkst undir misheppnuðust stórlega og hefur Rourke viðurkennt að hann hafi valið “rangan mann” í starfið. Þetta er sagan af því afhverju Rourke er svona hræðilega ljótur í dag.

Rourke virðist hins vegar hafa gert veikleika sinn að styrk sínum þegar hann gerði comeback því hann hefur staðið sig ansi vel í hlutverkum ljóta og harða gaursins sbr. Marv í Sin City eða hlutverk hans í Domino. Ég get hins vegar ekki sagt að það hafi reynt neitt sérstaklega á leikhæfileika hans í þeim hlutverkum og því hef ég aldrei hugsað mér Mickey Rourke sem klassaleikara þar til núna. Rourke var frábær í myndinni og átti óskarsverðlaunatilnefninguna svo sannarlega skilið en hann var tilnefndur sem besti leikari í aðalhlutverki.

***Varúð spoiler*** Hugleiðingar um endar.

Í endanum á myndinni er Randy að glíma við Ayatollah og það kemur mjög skýrt fram að hjartað hans er að gefa sig. Myndir endar svo á því að hann klifrar upp í hornið á vellinum og undirbýr sig að hoppa á Ayatollah með svokölluðu Ram Jam eins og í tölvuleiknum sem hann spilar fyrr í myndinni. En þá endar myndin og áhorfandinn fær ekki að sjá hvað gerist meira. Fyrst um sinn hélt ég að það ætti að vera undir áhorfandanum komið að ákveða hvað yrði um hann, þ.e. fær hann hjartaáfall eða lifir hann leikinn af og byrjar með fatafellunni. Því meira sem ég hugsaði um endinn þótti mér það alveg ljóst að það átti hreinlega bara að vera augljóst að hann hafi fengið hjartaáfall. Ég sá hins vegar á wiki að sá sem skrifaði um myndina hefur fengið sömu hugmynd og ég í fyrstu.
Ég get ekki sagt annað en að ég fíli svona enda sem leyfa áhorfandanum að velja, þ.e. ef það er vel gert og ef það á við. Ég held að ég hafi ekki verið neitt sáttari ef ég hefði fengið að sjá hann deyja eða lifa. Í sambandi við svona enda þá er mér mjög minnisstætt lokaatriðið í The Thing en hún endaði einmitt svona og maður bara varð að láta ýmindunaraflinu um endann.