Happy End

Við sáum Happy End fyrir ekki svo löngu í bíótíma. Þar sem að við sáum myndina öll saman ætla ég ekkert að fjalla nánar um myndina heldur snúa mér beint að gagnrýninni.

Áður en ég byrjaði að skrifa bloggið leitaði ég að myndinni til að meðal annars sjá hvenær hún var gerð. Ég fletti myndinni upp á imdb og ég fékk sjokk! Myndin er gerð árið 1966!!
Ég var gjörsamlega sannfærður um að myndin væri a.m.k 10 eða jafnvel 25 árum eldri og það er slatti miðað við tímann. Til að mynda fyrir mynd sem er gerð árið 1940, þá eru bara rúm 13 ár síðan fyrsta myndin með hljóði kom og aðeins styttra síðan þær urðu algengar.

Ég horfði semsagt á myndina með það í huga að hún værir miklu eldri en hún var og ég er núna búinn horfa á klippur af youtube úr myndinni til að komast að því hvað það var í myndinni sem fékk mig til að hugsa það. Fyrir það fyrst er myndin brúntóna og í öðru lagi er fólkið í myndinni klætt eins og maður hefði haldið að fólk hefði verið klætt um 1940.

En hvað um það. Ég ætlaði að lofa myndinni fyrir að hafa verið framsækin svona snemma en fyrst myndin kemur út 1966 (sums staðar stóð 1967) – þá finnst mér það breyta ýmsu. Myndin er samt sem áður mjög vel heppnuð. Það að mynd gerist aftur á bak býður upp á svo mikið af útfærslum, t.d. hvort talið ætti líka að vera aftur á bak. Þannig býður hugmyndin upp á það að henni sé klúðrað og myndin verði ruglingsleg og óskiljanleg. Hins vegar er Happy End mjög vel heppnuð og alls ekkert ruglingsleg.

Happy End er líka fyndin. Meðan að við horfðum á myndina hugsaði ég með sjálfum mér að húmorinn í myndinni gengi algjörlega upp og ætti alveg jafn mikið við í dag og þá. Ég var auðvitað að hugsa þetta með það í huga að myndin hefði verið gerð árið 1940 í Tékklandi. Fyndnast í myndinni þótti mér þó elskhugi konu slátrarans. Hann var hræðilega hallærislegur með yfirvaraskegg og hárið greitt í píku. Þetta var samt sérstaklega fyndið þar sem ég var ekki alveg viss hvort það ætti að vera djók.
Einnig virðist það vera alveg sígilt að spila aftur á bak þegar fólk er að borða sbr. kexátsatriðið.

Í byrjun myndarinnar var mjög nett að allt gerðist aftur á bak og það var mjög áhugavert að sjá hvernig framvinda myndarinnar yrði, þ.e. hvernig öll aftur-á-bak hugmyndin yrði útfærð. Ég verð samt að segja að upp undir lokin var maður orðinn frekar þreyttur á þessu. Samt sem áður verð ég að taka að ofan fyrir leikstjóranum að hafa haldið athygli manns jafn lengi og hann gerði. Mér sýnist líka að þeir sem stóðu að myndinni hafi gert sér grein fyrir þessu því myndin er einungis 77 min. Myndin er semsagt fyndin og skemmtileg en allaveganna fyrir mér missti hún taktinn í seinni helmingnum. Fyrst og fremst er hún samt áhugaverð.