3 örblogg

Sumar myndir eru þungar, aðrar myndir eru áhugaverðar, svo eru til myndir sem eru bara sáraeinfaldar og stórskemmtilegar. Þannig er Taken.

Taken fjallar um dóttur fyrrverandi leyniþjónustumanns sem er rænt af mannsalsglæpahring. Punktur, það er einfaldlega ekki flóknara. Taken er svona mynd sem maður horfir á þegar manni langar einfaldlega bara að horfa á einhverja bíómynd og hafa gaman af án þess að skuldbinda sig í lengri tíma en 90 mín og þurfa að ráða úr flóknu plotti. Taken er ekkert að skafa af því. Hasarinn byrjar innan við 10 mín eftir að myndin byrjar og spennan dettur aldrei niður í þær 90 mín sem hún spannar. Það besta við Taken er að hún tekur sig ekki alvarlega og hún reynir ekkert að vera eitthvað annað en hún er. Myndin er bara spennandi og skemmtileg og hún er ekkert að reyna að vinna nein Óskarsverðlaun.

Benjamin Button var tilnefnd til 13 óskarsverðlauna og vann 3 styttur. Myndin er þrjár klukkustundir að lengd og fylgjir lífshlaupi Benjamin Buttons sem fæðist gamall og yngist eftir því sem hann eldist.
Mér þótti Benjamin Button skemmtileg en það var eitt við hana sem mér fannst mjög skrítið. Mér finnst eins og hann hafi verið algjörlega skoðanalaus í öllu sem hann gerði og að hann hafi í rauninni bara svifið með atburðarásinni eins og vofa. Maðurinn er að yngjast eftir því sem hann eldist en samt sem áður virðist hann bara vera sallarólegur og eiginlega bara alveg sama. Það eitt að hafa verið yfirgefinn af fjölskyldu sinni ætti að hafa verið nóg til að koma honum úr jafnvægi og svosem ágætis efniviður í bíómynd eitt og sér.

Ég veit ekki alveg hvað mér á að finnast um Benjamin Button. Ég skemmti mér við að horfa á hana en það fer í taugarnar á mér hvað Benjamin var einfaldur karakter. Því meira sem ég hugsa um myndina finnst mér hún vera meira eins og öfug-forrest gump.

Myndin Come and See frá Sovétríkjunum var sýnd í bíótíma um daginn.
Það sem gerir Come and see svolítið sérstaka er að hún er gerð á þann hátt að áhorfandinn upplifi það sem aðalpersónan upplifir. Til að mynda þegar aukapersónur töluðu við aðalpersónuna horfðu þær beint á myndavélinna eins og þær væru að tala við áhorfandann. Einnig þegar sprengja sprakk við hliðina á aðalpersónunni og hann missir heyrnina tímabundið þá var haft hátt suð í ansi langan tíma eftirá sem gerði margan nemandann pirraðan. Hvað þetta varðar, þ.e. að láta áhorfandann upplifa það sem aðalpersónan upplifir, var myndin ansi vel heppnuð. Myndin fjallar um strák sem er í upphafi spenntur að komast í stríð en kemst svo að því að stríð eru hræðileg. Þegar strákurinn grét í myndinni og hann gerði það ansi oft, þá langaði manni sjálfum stundum að grenja vegna þess hve ringlaður maður var í myndinni og að ógleymdu suðinu.

Það gerðist mjög oft í myndinni að mér fannst það sem persónunar sögðu eða gerðu ekki meika neitt sens. Ég trúi því eiginlega ekki að menningarmunurinn á Sovét-ríkjunum hafi verið svo mikill að maður botni ekkert í persónunum.
Þegar ég hugsa aftur til myndarinnar þá finnst mér hugmyndin af myndinni vera mjög góð. Konceptið er mjög gott en þrátt fyrir það get ég ekki sagt að ég hafi verið neitt sérstaklega hrifinn af myndinni því mér leið hreinlega illa eftir hana en það virðist hafa verið markmið leikstjórans því stráknum leið illa .. þannig að myndin hlýtur þá að vera góð (??)