Sólskinsdrengurinn

Daginn áður en Friðrik Þór kom til okkar dröslaðist ég í háskólabíó til að sjá Sólskinsdrenginn. Ég hélt að maður þyrfti að setja í stellingar fyrir hana og ég var í engu stuði fyrir heimildarmynd um einhverfu.
Svo byrjaði myndin og á tjaldinu stendur að Sigurrós og Björk sæi um tónlistina. Þá varð ég áhyggjufullur og seinna þegar fjölskyldan sem myndin fjallar um var komin í bláa lónið þá fór ég að hugsa: fyrir hvern er þessi mynd búin til?
Áhyggjur mína urðu hins vegar að engu því myndin varð svo ekkert sérstaklega mikið “ísland fyrir útlendingum”.

Myndin er leikstýrð af Friðriki Þór en sögumaður myndarinnar er Margrét sem á einhverfan strák, Kela. Myndin fjallar ekki bara um reynslu Margrétar heldur fer hún til Bandaríkjanna í upphaf myndarinnar og byggist myndin að mestu leyti á viðtölum við sérfræðinga og aðstandendur einhverfra barna í bna. Í myndinni bregður fyrir m.a. viðtölum við konu sem var einhverf en sigraðist á einhverfunni og starfar nú sem búfræðingur.

Ég skimaði yfir nokkur blogg um Sólskinsdrenginn og sá að það voru margir mjög fegnir því að myndin hefði ekki verið mjög fræðileg. Ég hefði hins vegar verið til í að fræðast meira um einhverfu fræðilega en minna um úrræði fyrir einhverf börn. Annars þá er yfir mjög litlu að kvarta, sólskinsdrengurinn er þrusugóð heimildarmynd og hún nær til manns.

Í lok myndarinnar hefur Keli verið í tímum hjá indverskri konu í texas sem heitir Sumo. Sumo á einhverfan son, Tito, sem hún hefur hjálpað við að geta tjáð sig. Það er hreint ótrúlegt hvað aðferðir Sumo eru áhrifaríkar og sjást þær hvað best hjá syni hennar sem hefur skrifað nokkrar bækur um líf sitt og einhverfuna. Keli gat aldrei tjáð sig áður en með aðferðum Sumo tekst honum það og í lok myndarinnar segir hann sjálfur með hjálp Sumo að hann semji tónlist í huganum.

Friðrik Þór koms svo í tíma til okkar á miðvikudaginn og talaði um myndina. Mestallan tímann talaði hann þó um einhverfu en ekki um kvikmyndir. Friðrik er örugglega sá kvikmyndagerðamaður sem býr yfir mestri reynslu hér á Íslandi. Þess vegna var leiðinlegt að hann skyldi ekki tala meira um kvikmyndir og bransann almennt.

My Bloody Valentine 3D

Ég fór á myndina My bloody Valentine í gær. Valentine gerist í litlum bæ í bandaríkjunum sem heitir því skemmtilega nafni Harmony sem myndi útleggjast “sátt og samlyndi” á íslensku. En það er ekki langt í ófriðinn í “Sátt og samlyndi” því í kjölfar námuslyss eru fimm drepnir og maðurinn sem er talinn bera ábyrgð á því liggur í dái á sjúkrahúsi. ** varúð spoiler ** Hann heitir Harry Warden og nákvæmlega ári eftir morðin, á sjálfum valentínusardeginum, vaknar hann úr dáinu og fremur fjöldamorð. Eftir að hafa myrt alla á spítalanum leitar hann aftur til námunar þar sem hann lokaðist inni í og kemur þar að unglingarfylleríi og auðvitað drepur hann þau.
Einn af unglingunum á fylleríinu er Tom Hanniger. Hann kemst undan Warden og eftir þennan atburð yfirgefur hann Harmony þangað til 10 árum seinna snýr hann aftur, eftir 8 ára vist á geðsjúkrahúsi (kemur fram í lokin) og morðin halda áfram. ** spoiler endar **
My bloody valentine er fyrsta hryllings-spennumyndin sem er skotin í þrívídd. Maður hafði náttúrulega þvílíkar eftirvæntingar til myndarinnar sem töff bíó þrívíddar upplifunar og ég vissi eiginlega að myndin sjálf yrði léleg og ég var hálfpartinn að vona að hún yrði bara ógeðsleg og kannski pínu fyndin en fyrst og fremst skemmtileg.

Ég hafði ekki séð þrívíddarmynd síðan ég var kannski 8 ára gamall og þess vegna fílaði ég í botn alltaf þegar eitthvað töff þrívíddar móment kom. Ég tók hins vegar fljótt eftir því hversu hræðilega illa myndin var skrifuð og hvað leikararnir voru skelfilegir. Fyrsta hálftímann eða svo lét það ekkert fara í taugarnar á mér og ég reyndi að sannfæra sjálfan mig um að þetta ætti bara að vera svona lélégt, að það ætti að vera svona b-myndar fílingur í henni. Á einum tímapunkti fannst mér eins og leikarnar væru að reyna á sig að vera ósannfærandi. Þeir sem hafa ekki séð myndina hugsa örugglega þegar þeir lesa þetta að þetta sé tómt pjatt í mér en ég hvet þá sömu til þess að sjá myndina.
Ég fór að tjékka á leikurunum í myndinni á wikipedia, bara til að sjá hvort þetta séu ekki alveg örugglega atvinnuleikarar og þá sá ég að aðalleikarinn í myndinni er semsagt þekktastur fyrir hlutverkið sitt í sápunni Days of our lives. Ég hélt að sá þáttur væri bara djók í Friends en fyrir þá sem vita það ekki þá lék Joey Tribbiani í þeim.

Þrátt fyrir að myndin hefði verið hrikalega léleg þá átti hún bara að vera skemmtileg og hún var það vissulega. Það að myndin hefði verið í þrívídd var alveg nóg til þess að lífga upp á annars ansi gelda slasher unglingamynd. Ég vildi bara að óska þess að hún hefði verið, ef ekki bara pínulítið betur skrifuð og örlítið betri leikin. Þá hefði hún gjörsamlega hitt í mark.

Nemendasýning

Í dag var nemendasýningin. Ég mætti náttúrulega of seint eins og alltaf og missti af heimildamynd Árna, Steinars, Ragga og Gísla um Íslensku Geitina. Ég mætti hins vegar í tæka tíð fyrir örmynd Magga og Péturs. Hún var mjög listræn og fjallaði um ósjálfstæði mannsins gagnvart tækninni og myndin endaði svo í þvílíkri myndgervingu þar sem maðurinn sturlaðist – og hann sjálfur varð tæknin.

Semsagt algjört kjaftæði. Hins vegar var klippingin og tónlistin algjör snilld. Myndin fylgdi fantomas lagi sem var algjör kvikmyndatónlist og til að tákna sturlun mannsins var myndum af múmíum og líkum eða öðru eins brugðið fyrir hratt og hver og ein í innan við sekúndu á skjánum. Ég kem þessu ekki alveg nógu skýrt frá mér en þetta var semsagt svipað og í Akira þegar Tetsuo sturlaðist og hann ýmindaði sér að innyflin hans læku út. Öllu á botnin hvolft var þetta flott örmynd. Söguþráðurinn algjört kjaftæði en það er auðvitað aukaatriði því fólki var skemmt.

En núna að heimildamyndinni okkar. Ég var búinn að hafa áhyggjur af því að geta ekki klárað myndina eða að hún yrði bara crap. Það er nefninlega búið að ganga svolítið brösulega að gera myndina svona á síðasta sprettinum og það var fyrir algjörri heppni að Jóhanna gat gert myndina sýningarhæfa daginn fyrir frumsýninguna.

Áður en myndin var sýnd var Jóhanna búinn að segja mér að myndin væri mjög hrá og myndin sjálf væri ekkert sérstök. Ég hafði þá ekki séð hana og var með hnút í maganum áður en myndin byrjaði. Hins vegar þegar myndin var byrjuð, og ég vona að það hafi ekki verið vegna þess að ég hafði svo litlar væntingar, þá reyndist myndin bara vera nokkuð góð. VISSULEGA var hún hrá og augljóslega ekki alveg tilbúinn en samt sem áður held ég að hún hafi alveg haldið athygli og að minnsta kosti var mér sjálfum skemmt.

Það sem ég myndi fyrst og fremst setja út á varðandi heimildamyndina um Jóa var hljóðið í viðtalinu. Það var tekið upp á gamla camcorderinn hans Ísaks en ekki kvikmyndagerðar-myndavélina því við nenntum ekki að þurfa að pæla í því hvaða dag þyrfti að taka upp. Við gerðum það semsagt bara þegar það hentaði en með augljósum afleiðingum. Það er hins vegar alveg öruggt að það sé hægt að laga það eitthvað í final cut en það kann bara enginn nógu vel á það forrit.

Það er heill hellingur sem ég myndi vilja breyta í fínpússinu á myndinni en ég ætla ekkert að útlista galla myndarinnar eitthvað frekar til þess að glöggva fólki eitthvað betur á þeim. Öllu heldur ætla ég að lofa henni. Myndin var nefninlega bara nokkuð góð og hún heppnaðist vel miðað við aðstæður. Ég hugsa að hún taki þó einhverjum breytingum í final cuttinu.

Slumdog Millionaire

Ég sá Slumdog Millionaire um daginn. Slumdog Millionaire er byggð á bók eftir Vikas Swarup. Myndin gerist í Indlandi og fjallar um fátækan múslimastrák sem elst upp í fátækrahverfi mumbai. Í byrjun myndarinnar er Jamal á lögreglustöð og sætir pyntingum vegna þess að hann hefur þegar unnið sér inn 10.000.000 rúblur í viltu vinna milljón og eina útskýring hlýtur að vera að hann sé að svindla.
Jamal er hins vegar ekki að svindla þótt hann hafi hlotið nánast enga formlega menntun en af algjörri tilviljun eða örlögum veit hann svarið við flestum spurningunum og er það ekki vegna þess hve gáfaður hann er heldur vegna þess að á bakvið hvert svar er lítil saga og saman segja þær frá æsku Jamal.
Sagan flækist enn frekar þegar að kemur í ljós að hann er í raun ástfanginn af æskuvinkonu sinni og í rauninni hafi hann farið í þáttinn til að ná athygli hennar.
Slumdog Millionaire er allt í senn þroskasaga og ástarsaga en hún er líka fyndin á köflum og það kórónar það allt saman að myndin skyldi gerast í Indlandi sem gerir hana enn áhugaverðari.

Í mörgum bandarískum eða breskum myndum þar sem persónurnar eiga að vera útlenskar eins og t.d. Slumdog. Þá er eins og leikstjórinn og leikararnir eigi í stökustu vandræðum með það hvort þeir eigi að tala með hreim eða hvort myndin eigi að vera á útlensku (eins og Passion of the Christ!) eða þá hvort þessu eigi að blanda saman. Ég sá myndina Defiance um daginn sem á að gerast í Póllandi og leikararnir eru bandarískir og breskir en leika pólverja. Í myndinni töluðu þeir með svona slava hreim sem mér persónulega finnst pínu steikt en samt sem áður var það eiginlega nauðsynlegt því annars hefði maður fengið á tilfinningu að þetta væru bretar (n.b. Daniel Craig er í aðalhlutverki). En í þeirri mynd er líka blandað saman alvöru pólsku með enskum texta og mér fannst þetta engan veginn nógu smooth umbreyting því ég tók strax eftir þessu. Nóg um defiance.
Í Slumdog var blandaða leiðin farin og það er talað bæði indverska og enska og bæði blandað saman. Stórfurðulega þá bara svínvirkar þetta og þó maður taki eftir þessu, eðlilega, þá er það natural.

Slumdog hefur verið tilnefnd til 10 óskarsverðlauna og eru þau m.a. fyrir besta leikstjóra, kvikmyndatöku, klippingu, besta aðlagaða handrit og tónlist.
Til að kommenta á klippinguna og kvikmyndatökuna þá var mér sérstaklega minnistætt eitt atriðið úr myndinni – þegar jamal og bróðir hans eru litlir og er hent út úr lest á ferð og lenda á sandhóli og veltast í sandinum og þegar þeir eru hættir að veltast þá er skipt um leikara og nýjir, aðeins eldri leikarar taka við. Mér fannst það virkilega smooth kaflaskil. Einnig þegar þeir eru að veltast í sandinum koma skot af strákunum sem eru tekin af andlitunum þeirra og svo er sandi hellt yfir þá. Þessi skot voru bara örfáar sekúndur en mér fannst þau virkilega nett og þau bjuggu til svona “sand-í-fésið” tilfinningu.

man bites dog

Í þar síðasta bíótíma var myndin Man bites dog sýnd. Myndin er frá belgíu, nánar tiltekið frá suðurhlutanum þar sem franska er töluð. Myndin er mockumentary þ.e. hún er leikin og sagan á sér enga stoð í raunveruleikanum en hins vegar er hún tekin upp eins og heimildamynd þannig að maður upplifir myndina eins og hún sé í raun ekta.

Man bites dog fjallar um raðmorðingjann Benoit og einnig bregður fyrir kvikmyndagerðamönnunum sem eru að taka upp myndina um hann. Fyrst um sinn er Benoit sýndur að spila á pianó og gera aðra hversdaglega hluti en það líður ekki á löngu þar til hann fer að drepa (af óskiljanlegum ástæðum) póstmenn og þaðan fram eftir götunum.

Í myndinni skiptir atburðarrásin ekki eins miklu máli og persónusköpunin og hvernig persónurnar þróast. Í rauninni er bara verið að taka mynd um þennan gæja og það er verið að drepa fólk. Ég man ekkert sérstaklega eftir því hvað gerðist í myndinni en það sem situr eftir í mér (og þessi mynd situr í manni!) er persónan Benoit.

Ég á voðalega erfitt með að lýsa Benoit því hann er bæði pínu sympatískur en í senn gjörsamlega geðsjúkur og viðbjóðslegur. Benoit á fáa vini sem eru hrædd við hann og þora ekki að andmæla honum sbr. þegar hann skýtur óvart einn afmælisgestinn í hausinn í afmælisveislunni sinni og hinir halda bara áfram að borða afmæliskökuna skíthrædd og útötuð í blóði. Benoit reynir líka að vingast við tökuliðið og býður þeim út að borða og þeir þora ekki að andmæla honum og koma út úr sér einhverjum afsöknunum skömmustulegir á svip. Benoit er nefninlega þessi típa sem allir reyna að forðast eins og þeir geta og passa sig að gera ekki neitt sem honum gæti mislíkað því hann er svo óútreiknanlegur, hann gæti bara drepið mann. Hann er mjög flókinn persóna og þess vegna finnst mér voðalega erfitt að lýsa honum en aðalmálið er að maður þekkir alveg týpuna og þess vegna situr hann pínu í manni.

Í myndinni er einnig mjög áhugavert hvernig tökuliðið þróast. Í fyrstu taka þeir engan þátt í því sem Benoit er að gera og eins og ég sagði áðan þá eru þeir frekar hræddir við hann. Hins vegar þróast það á þann veg að þeir fara að hjálpa benoit með morðin. Seinna deyr hljóðmaðurinn og enn seinna annar maður úr tökuliðinu til viðbótar en í staðinn fyrir að hætta við að gera myndina og átta sig á þessari vitleysu og geðveiki þá sökkva tökumennirnir enn dýpra í þessa geðsjúku veröld Benoits.


Man bites dog er mjög ofbeldisfull og á einum tímapunkti var mér gjörsamlega misboðið. Það var þegar Benoit og tökuliðið voru búnir að vera á fylleríi að syrgja vin sinn úr tökuliðinu og það er búið að henda þeim út af barnum og þeir brjótast inn í hús og hópnauðga konu (n.b. Benoit og tökuliðið) að manni hennar ásjáandi og næsta skot er þegar þeir eru búnir að slátra þeim báðum. Sem betur fer er myndin svart/hvít því annars held ég að ofbeldið og blóðið hefði farið yfir strikið.

Man bites dog er fínasta mynd en fyrst og fremst hafði ég gaman að henni vegna þess að þetta er einmitt svona öðruvísi mynd sem ég hefði ábyggilega aldrei heyrt um eða horft á ef það væri ekki fyrir bíótímana.

Queen Raquela

Ég er búinn að vera að fresta því að skrifa um Queen Raquela. Blogg-efniviðurinn er hins vegar á þrotum og auk þess skulda ég eina færslu um myndina.

Queen Raquela fjallar um filippeyska kynskiptingin Raquela sem vinnur við vændi í borginni Cebu. Raquella er óánægð með lífið og henni finnst hún eiga meira skilið. Hana dreymir, eins og öðrum filipeyskum kynskiptum, um að hitta vestrænan mann en einnig um að fara til Parísar. Til þess að láta draum sinn verða að veruleika byrjar Raquela að vinna í webcam klámi og kynnist Michael sem rekur klámsíðuna sem hún vinnur hjá. Raquela kynnist Michael persónulega og þau eiga í einhvers konar sambandi í gegnum síma og netið. Raquela kynnist svo öðrum transgender í gegnum facebook og það er Valerie Grand sem er íslensk. Löng saga stutt: Raquela fer til Parísar með Michael og kemst að því að hann er algjör auli og myndin endar á því að hún er kominn aftur til Cebu.

Það var margt í myndinni sem ég var ekki sáttur við. Í fyrsta lagi fannst mér aðalpersónan í myndinni bara hafa enga burði til að aðalpersóna í bíómynd. Hún hafði nefninlega enga sögu að segja eða reynslu. Hún vakti líka enga samúð með áhorfandanum og hún fór eiginlega bara í taugarnar á mér vegna þess hve mótsagnakennd hún var. Til dæmis þá talaði hún um betra líf en samt var hún að selja sig út á götu (af neyð – það er skiljanlegt) en gerði það hins vegar óvarið (!!) og ofan á það neytti hún fíkniefna. Í rauninni var hún bara ekkert sérstök nema fyrir það að vera með tippi.

Á meðan ég var að horfa á myndina hugsaði ég með mér að formattið á myndinni væri nú samt svolítið töff. Þ.e. gervi-heimildamyndaformattið. Mér fannst það ágæt tilbreyting að karakterarnir skyldu tala beint við áhorfandann til að láta í ljós hugsanir sínar og líðan í staðinn fyrir að það skyldi látið í ljós í samskiptum við aðra karaktera. Hins vegar þótti mér þetta vera verri og verri hugmynd því meira sem ég hugsaði út í það því hún er eiginlega bara ruglandi. Ef að viðfangsefnið yrði nógu áhugavert og áhugavekjandi til þess að það myndi sitja í manni þá myndi maður bara týnast í hugsununum um hvað hefði verið raunverulegt og hvað var bara plat.

Þótt að mér hafi ekki þótt myndin góð þá er það samt þannig að maður er í kvikmyndagerðaáfanga og maður ætti að draga dóm af því sem tekið er fyrir. Þegar maður er að læra hluti er talað um “the do´s and donts”. Við erum búin að sjá geðveikar myndir í vetur og það er alveg jafn nauðsynlegt að horfa á slæmar myndir og læra af þeim – the dont´s. Sem dæmi um það man ég eftir því að hafa hugsað með mér þegar ég sá Ketil á Reykjavik Shorts n´ docs að maður ætti aldrei að teygja lopann. Sú mynd hafi nefninlega allt potential til að vera mjög góð mynd en hún var bara allt of löng og varð þess vegna langdregin.

Eitt annað sem fór í taugarnar á mér í myndina var að mér fannst engin skýr niðurstaða fást í endann á myndinni. Myndin endaði þannig að hún bara allt í einu komin til Cebu aftur og mér fannst hún ekki hafa tekið neinum breytingum. Myndin er hálfgerð road movie og forsenda þeirra er að það gerist eitthvað á “á veginum” sem breytir persónuni og hún þroskast. Eitt gott dæmi um mynd sem endaði á skýrri niðurstöðu er The Cats of Mirikatani sem við horfðum á fyrr í vetur. Í henni snýst líf Jimmy Mirikatani 180 gráður og hann fer frá því að búa á götunni í byrjun myndarinnar í að vera kominn með sitt eigið heimili og kominn í samband við fjölskyldu sína aftur. Þegar maður heldur að myndin sé búin horfir Jimmy svo í augu við fortíð sína og heimsækir fangabúðirnar sem hann dvaldi í fyrir 50 árum síðan. Það var skýr niðurstaða!

Olafur de fleur, leikstjóri myndarinnar kom svo í tíma til okkar. Ég var veikur þegar hann kom en Jói og Steinar sögðu mér að það hefði breytt skoðun þeirra á myndinni. Ég skýli mér á þeim forsendum að ég skrifi frá sjónarhorni hins almenna bíógests sem hefur ekki fengið útskýringar frá leikstjóra myndarinnar. Mig dauðlangar samt til að vita hvað hann sagði.

Reykjavik-Rotterdam

Núna þegar prófatörnin er að byrja hef ég ekki haft mikinn tíma til að horfa á myndir en á móti kemur þarf ég að reyna rífa upp bloggstigin mín hérna á síðustu metrunum. Þess vegna ætla ég að koma með eina síðbúna Reykjavík rotterdam færslu.

Reykjavík-Rotterdam er leikstýrð af Óskari Jónassyni og með aðalhlutverk fer Baltasar Kormákur. Einnig koma fram helstu elítu leikarar Íslands og þeir eru til að mynda Ingvar E. Sigurðsson, Þröstur Leó, Ólafur Darri úr Vesturport og einnig Jörundur Ragnarsson sem er kannski nýliðinn í hópnum en hann er ekkert síður þekktur eftir að Næturvaktin og síðar Dagvaktin voru sýnd í sjónvarpinu.
Það er því greinilegt að leikarahópurinn er ekkert annars flokks. Mennirnir sem komu að gerð myndarinnar eru heldur ekkert síðri og á ég þá við Sigurð Kjartansson og Arnald Indriðason ásamt leikstjóranum Óskari Jónassyni sem skrifuðu handritið að myndinni. Ég veit ekki hvort Sigurður Kjartansson hafi verið titlaður sem handritshöfundur en eftir heimsókn Óskars í tímann er nokkuð ljóst að hann hefur komið að sögunni á einhvern hátt. Hann og Óskar eru góðir vinir og unnu saman að þáttunum Svartir Englar sem sýndir voru á rúv í haust.

Myndin fjallar um smáglæpamanninn Kristófer, leikinn af Baltasi, sem vann áður á flutningaskipi og stundaði smygl. Hann smyglar samt bara landa en ekki fíkniefnum þannig að maður hefur samúð með honum. Kristófer var svo tekinn eitt sinn og sat inni fyrir að kjafta ekki frá vini sínum Steingrími. Steingrímur er leikinn af Ingvari E. Sigurðssyni og er verktaki sem gengur mjög vel og er andstæða Kristó sem er algjör lúser. Steingrímur er hins vegar ekki allur þar sem hann er séður og hann girnist gömlu kærustuna sína aftur sem er núna með Kristó. Í byrjun myndarinnar er Kristó orðinn “legit” en neyðist fljótt til að fara á túr aftur.

Reykjavík rotterdam er besta íslenska mynd sem ég hef nokkurn tíma séð. Myndin gengur hreinlega bara frábærlega upp og er mjög vel gerð. Fyrir það fyrsta þá er myndin raunveruleg. Maður þekkir karakteranna alla úr daglegu lífi og fyrir utan það að myndin virkar öll mjög eðlileg á skjánum (sem íslenskar myndir gera oftast ekki!) þá er hún fullkomlega cast-uð. Baltasar kormákur lítur nefninlega alveg út eins og maður hefði ýmindað sér Kristófer út frá handritinu einu! Sama gildir um hina. Mér finnst oft svona vissar típur í raunveruleikanum líta eins út.

Ég bloggaði hérna fyrir stuttu um Quantum of Solace og mér fannst sú mynd ekkert spennandi vegna þess að ég var ekkert að lifa mig inn í söguþráð myndarinnar. Reykjavík rotterdam er algjör andstæða við hana. Hún var nefnilega mjög spennandi vegna þess einmitt að hún var raunveruleg, og hún gerist í okkar veruleika – Íslandi.
Það eru alltaf að koma út einhverjar spennumyndir sem eru svo ýktar að þær verða þar af leiðandi ekkert spennandi og menn vilja oft setja samanmerki milli fjölda sprenginga/drápa og spennu. Mér dettur helst í hug svona 90´s Schwarzenegger myndir eins og Eraeser, sem eru svo gjörsamlega ýktar að þær eru ekkert spennandi. Það er samt vissulega gaman að horfa á þær þrátt fyrir það.

Það besta við reykjavik-rotterdam var samt hversu vel hún er skrifuð. Óskar Jónasson fékk Arnald Indriðason til liðs við sig til að skrifa handritið og greinilegt er að þarna er skothelt samstarf á ferð. Margar af bestu bíómyndum kvikmyndasögunnar hafa verið gerðir eftir bókum og oft virðist sem að leikstjórinn og kvikmyndagerðafólk séu betur til þess gerð að segja söguna en ekki að búa hana til. Í myndinni var fenginn sérfræðingur í spennubókum til að skrifa magnaða sögu og svo annar sérfræðingur í kvikmyndum til að kvikmynda söguna. Minnir pínu á iðnbyltinguna.

Óskar Jónsson kom í tíma til okkar til að segja frá myndinni eftir að allir höfðu séð hana. Óskar var nákvæmlega eins og maður hafði ýmindað sér hann, svalur og afslappaður. Það kom mér á óvart þegar hann sagði okkur að hann hefði ekkert verið inn í fjármögnun myndarinnar. Hann hefði semsagt bara séð um kvikmyndina sjálfa. Vissulega er það strangt til tekið hlutverk framleiðandans að sjá um peningamálin en ég hélt að leikstjórinn hefði allt sem kæmi myndinni við á hreinu, einfaldlega vegna þess að það væri eðli leikstjórans sem stjórnandi.

Mér fannst það líka mjög fyndið þegar hann sagði okkur frá því að á Íslandi væru bara tveir áhættuleikarar og þegar einn þeirra hafði neitað að vinna fyrir þá upphæð sem þeir buðu honum þá hefðu þeir heldur ekki getað fengið hinn vegna þess að fyrri áhættuleikarann hefði talað við þann seinni vegna þess að þeir væru að undirbjóða markaðnum (2 menn).

Öllu á botninn er reykjavík rotterdam frábær bíómynd og besta íslenska mynd sem hefur verið gerð. Ég öðlaðist líka nýja virðingu fyrir íslenskri kvikmyndagerð eftir að hafa séð hana og það er greinilegt að það er hægt að búa til frábærar íslenskar bíómyndir.